Hari ni taknak tulis benda lawak.
Taknak.
Sebab saya rindukan awak.
Saya hampir jadi gila menangis sendirian.
Sumpah rindu sangat sangat.
Dekat sini, saya rasa kadang kadang saya dipinggirkan.
Bukan secara fizikal tetapi secara emosi.
Saya dijadikan bahan ketawa.
Saya rasa lemah.
Kalau awak ada, mesti awak backup saya kan.
Mesti awak marah diorang sebab ketawakan saya.
Diorang tak pernah faham apa yang saya cuba sampaikan.
Dan saya yang selalu mengalah.
Mama kata,
pandai pandai hidup kat tempat orang.
Tapi saya tak pandai.
Saya cuma tahu buat muka sombong and konon konon matang.
Padahal saya sebenarnya terasa nak menangis bila saya tahu ada orang yang tak suka saya.
Apa salah saya, awak?
Saya memang tak reti berkawan.
Saya senyum kat orang yang senyum kat saya je.
Saya memang macam tu.
Awak pun kenal saya macam mana kan?
Tapi kenapa diorang semua label saya yang bukan bukan?
Kenapa mereka susah sangat nak faham?
Saya penat nak jaga hati semua orang.
Tapi saya taknak hilang kawan.
Saya perlukan kawan kat sini untuk survive.
Saya lemah.
Saya lembik.
Sekali kena tolak, terus jatuh.
Yang saya tahu cuma menangis.
Saya rindu awak.
Kalau boleh nak putar masa balik.
Nak putar, taknak kembali lagi ke masa ini.
Masa yang suram.
Yang penuh rasa sedih.
Saya nak putar masa bila saya nampak awak tengah makan hotplate kegemaran awak.
Awak makan comot.
Comel.
Hihihihi.
Bila saya nampak hot plate, hati saya terusik.
Terasa mata dah bergenang, tapi saya tahan.
Taknak lah menangis depan kawan kawan.
Walaupun hakikatnya saya sangat rindukan awak.
Saya rindu nak tengok awak muncungkan mulut awak.
Awak ejek saya sebab saya suka tangkap gambar macam tu dulu.
Lepas tu bila saya marah, awak tarik muka masam.
Awak buat saya ketawa.
Saya rindu awak.
Ya Allah.
Sumpah saya rindu.
Awak selalu betulkan rambut saya.
Awak komen macam macam.
Tapi awak selalu kata saya gemuk.
Awak kata saya gemuk makin comel.
Ya Allah.
Saya rindu awak.
Tengok, awak buat saya nangis.
Awak janji awak taknak tinggalkan saya.
Tapi awak buat jugak.
Sekarang siapa nak backup saya?
Siapa nak makan hotplate comot comot depan saya?
Siapa yang nak muncungkan mulut kat saya?
Siapa yang nak tarik muka masam macam nak menangis bila saya marah?
Siapa yang nak betulkan rambut saya lagi?
Siapa yang nak cakap saya gemuk makin comel?
Siapa yang nak buat saya menangis lagi?
Ya Allah.
Sumpah saya rindu awak.
Saya rasa lemah sangat sekarang.
Saya rasa nak menangis.
Saya lemah.
Saya bukan lagi budak perempuan yang kuat.
Hati saya hati tisu.
Senang sangat terkoyak.
Itu pun sejak awak tinggalkan saya.
Tadi kan.
Saya rasa macam saya nampak awak.
Awak senyum kat saya.
Awak pakai baju putih belang belang hitam lengan panjang.
Awak tarik lengan baju awak sampai siku kan?
Lepas tu awak pakai seluar pendek paras lutut.
Awak pakai kasut Nike putih kesayangan awak tu.
Awak pakai cincin yang saya pakai.
Awak senyum.
Saya hampir menangis.
Saya nak bangun dan pergi kat awak.
Tiba tiba nama saya dipanggil.
Saya toleh dan bila saya toleh balik, awak dah takde kat situ lagi.
Itu awak ke?
Okay, saya mungkin dah gila.
Tetapi saya betul nampak awak.
Awak pergi mana?
Saya tercari-cari awak.
Ya Allah.
Saya rindu awak.
Sumpah.
Tadi masa habis solat.
Saya pejam mata sekejap.
Dan saya menangis.
Baru saya sedar.
Awak pun rindukan saya.
Sebab tu awak muncul tadi.
Saya tahu awak tak mungkin akan baca apa yang saya merepek kat sini.
Tapi demi Allah.
Sumpah saya rindu awak sangat sangat.
Semoga Al-Fatihah yang saya bekalkan untuk awak buat awak senang di alam sana.
Najmi Ariffin, saya rindu awak.
Demi Allah, saya rindu.
Awak jaga diri kat sana.
Al-Fatihah.
No comments:
Post a Comment